czas zdawał się rozciągać, dwoić i troić, zanikać zarazem i istnieć dla samego istnienia. nałożony na głowę kosmos przybierał obrót swoich niebieskich ciał w kierunkach których kopernik nie śmiał marzyć... dotąd miarowe uderzenia serca zwolniły nieco, przenikając rozkosznym bólem klatki piersiowej. pomiędzy komorami odczuć było migotanie kineskopu lumierów, wargi nabrzmiały czerwienią, oczy kolorem morskiej toni z najgłębszych dolin. sine obwódki paznokci pulsowały.
odwrócony w kierunku okna spróbował spojrzeć na drzewa, jednak zobaczył tylko zielone pasy spadających z łoskotem powiek.

z południa na północ

przesuwają się larwy z łokci do nadgarstków

próbując się wydostać przez ledwo szczeliny

opadające (wolno)

hormony

śpiące jak dzieci poddane kołysance

wsiąkają w ziemię gładką

(delikatnie pachnącą mydłem)

proszę

znajdź skroplony mój oddech

na swoim swetrze

i uciesz się

lodołamacze przestają pracować

i wszystkie inne

pingwiny królewskie żyją w martwych koloniach

na futrach zerwanych z niedźwiedzi polarnych

kiedy na mnie nie patrzysz

czerwone światła transporterów tlenu zaczynają wyć

brak schronów i kabin bezpieczeństwa poza źrenicami

wokół bieguna tęczówek brak miejsc gdzie można żyć

niemy krzyk

o opuszki i ślinę

wodą zrozumiałem jak mało są ważne uczucia identyfikacji a wiodą mnie oceany w których mogę się rozlać. połykać swoje serce raz za razem połykać jego czerwień na nowo i dmuchać w oparzone od namiętności języki. zaistnieć w skórze całej z mydła. zaistnieć pomiędzy stopami jak pierwszy raz odkąd mnie wymyślono. od śladów paznokci od łez na koszulce od palców na udach od zaciśniętych warg i świszczącym oddechu

przechodzę rekosmogonię i jak ognie sztuczne błyskam corocznie wewnętrzną apokalipsą tylko po to by móc zacząć budować styczeń luty marzec kwiecień.

kiedy umarł ten gołąb, kiedy umarł pies - to były chyba jedne z ostatnich słów przed zaawansowaną glacjologią

na początku była ciemność

i tylko nielicznym udało się

oddzielić ją od światła

reszta wciąż próbuje pozbierać chaos

z którego rodzą się pomniejsi bogowie

jak usta lub oczy

nie ma na drzewie poznania innych owoców

poza wygnaniem z raju

nie zostało mi zbyt wiele czasu

odkąd zobaczyłem pęknięty pierścień saturna wiedziałem - to cofanie się w stwarzaniu i po śmierci ludzi przyszedł czas na połączenie się ciemności i światła. odwrócony kalejdoskop bezlitośnie szczepia wiązki i ogniskowa przechodzi na minus. bóg wie że to jest złe ale właśnie go jeszcze nie wymyśliłem. brzegi się rozmywają wszystko kosmicznie uderza w retrospekcje. widzę jak kobieta zrywa jabłko z drzewa poznania i nic już nie będzie takie samo i widzę jak wielka matka tworzy ją z żebra składając z małych cząsteczek pierwsze uczucia. potem wielki wybuch brzmi jak papierowa torba i stoję u początku mlecznej drogi.

koniec to początek

Szkielet osiowy podwieszony jest na piękno - zdobionych linach. Przymocowany u czubka czaszki zwisa z białego sufitu i lejącym się kształtem wypełnia szwedzko zakrapianą przestrzeń domu. Na kościach obręczy barków siedzą kruki, ale pióra mają śnieżne, dzioby arktyczne i oczy polarne. Do mostka przyczepiony jest stary herb rodzinny - wizerunek jelenia.

Żyłem dwadzieścia lat mając dookoła ocean z miliardem ryb i setką ssaków podwodnych. Żyłem dwadzieścia lat spadając roznosząc się głębinowym ciśnieniem. Żyłem tak patrząc jak smugi światła stają się coraz bardziej wiotkie i elektryczne węgorze zabierają je jedne po drugim. Czekałem na huk dna, każdej sekundy każdą komórką tęskno mi było za końcem otchłani. Czasami uchatki czy lwy morskie grały ze mną w opadanie, ale widząc jak bardzo jestem bezwolnym płakały i w płaczu wypełnione powietrzem unosiły się ku tafli, ku niebu. Spadanie, upadek i cisza stały się codziennością. Komunikacja kolonii orek zanikła już dawno temu.

Zacząłem unosić się bardzo niespodziewanie. Pnie limfatyczne zwolniły i zaczęły drżącym, niepewnym ruchem przesuwać się ku górze. Węzły chłonne, grudki i migdały. Potem aorta, tętnica szyjna i jama osierdzia. Na koniec tarczyca, nadnercza i cały układ dokrewny przyśpieszając przebiły barierę dźwięku. W ekstazie i strachu mijałem gromady sardynek i ryb słonowodnych. Mijałem rodziny meduz i pojedyncze płetwale błękitne. Trwało to wszystko dni siedem. Dni siedem potrzebowałem na wystrzelenie przez taflę Arktyku.

Potem zabrałeś mnie do pięknego domu bez koloru na ścianach. Było tam pełno ptaków i grających pozytywek. Bez mebli, zapachu palonej kawy i niedzielnego stołu. Włożyłeś haki w kość ciemieniową i wciągnąłeś na złotych sznurach tak, abym palcami ledwo muskał białą posadzkę. A potem jadłeś. I jadłeś, a ja pozwoliłem abyś mnie jadł. Tuliłem policzki do kruków i pozwalałem Ci jeść mnie bez przerwy. Wszystkie żyły, oba płuca, całe mięśnie.

A na koniec wyszeptałem

"Jestem wchłonięty"

pierwsza noc była bardzo ciemna

i umarło wtedy wiele ptaków

potem już chłopcy w białych koszulkach

spływali spomiędzy palców na nadgarstki

a fioletowe kwiaty o fakturze meduz

zostały ścięte przez szyny pociągu

z na wpół przymkniętych powiek

wypływają zdrętwiałe orki i łodzie podwodne

skóra jest gładka a ruchy gasną w herbacie

o trzeciej nad ranem wszystko brzmi jakgdyby

istniało pomiędzy płomieniem a falą snu

kto by pomyślał

że chłopiec taki jak ja

wierzy w spadające gwiazdy i greckie boginie